Het saneren van een bevolking.

Het zorgbeleid van de regering is een vorm van moord op de eigen bevolking. Genocide, maar dan indirect en zonder bloederige plassen.

Het privatiseren van de zorg is een voorbeeld van selectie en daarmee beoordeling. Rendabiliteit en het afstoten van verliesposten is de stap die een geprivatiseerde onderneming maakt.

Men weet in Den Haag heel goed welke gevolgen dit heeft voor de burgers, het valt onder de noemer: “niet voor publicatie”. Toch maakt men deze beslissingen.

We kunnen stellen dat men de intelligentie heeft de gevolgen te kunnen inschatten, maar niet het moreel besef de handeling te stoppen.

Gezien de onnodige aantal overlijdens in gevolge deze beslissing kunnen we hier spreken van moord met voorbedachten rade.
Iedereen met vieze politieke handjes staat straks bij de media te dringen om de handjes te wassen of doet een poging daartoe. Het zal ditmaal niet baten.
Op vele plekken worden rekeningen gemaakt en opgeteld, een politicus met een dubbel paspoort is straks een gelukkig mens.

 

Toekijkend hoe men bewust de maatschappij laat aftakelen is er weinig fantasie nodig om een beeld vormen van de maatregelen die men gaat nemen om de “perfecte” wereld te maken. Dan moet je echter eerst van een berg “nutteloze” mensen af. Armoede is in deze een onvergefelijke misdaad.